fbpx

Blog: “28 December reed ik maar een vage route…” door Martijn Dijkman

Herrie van een mobiele telefoon

04.45 uur: ik word wakker van een raar geluid, welke idioot staat er naast mijn bed herrie te maken met een … ? Mobiele telefoon? Verrek het is mijn eigen telefoon die aangeeft dat ik op dit onorthodoxe tijdstip uit bed moet en mijn fietskleding aan moet trekken. De Drenthe 200 staat immers op het programma, 200 kilometer toeren door het prachtige Drenthe. Vroeg dat wel, maar dan ben je toch ook op tijd weer klaar.

Startnummer 250

Om 06.00 uur staat de start gepland, ik rij met startnummer 250 richting het startvak en zie vele gespannen gezichten. Ruim 1000 toppers hebben zich gemeld voor een werkdag fietsen. Temperatuur -3 graden, maar droog en dit zal het de gehele dag zo blijven. Het parcours ligt er super bij en als om 06.00 uur het startschot klinkt schiet iedereen in de race stand en al snel waait de wind om de oren en begeef ik mij in een groot peloton. Ik haal in en word ingehaald, de snelheid ligt hoog, soms wordt er uit paniek hard geremd, er wordt gevloekt en gemopperd, ja we zijn begonnen! Laat de adrenaline het werk doen. 

Van Roden schieten we via Lieveren richting Langelo. In Langelo verlaten we de verharde weg en rijden we over brede zandpaden richting Norg en van daaruit richting Vries. Er ontstaan groepjes van samenwerkende fietsers die om de beurt een kopbeurt nemen om de snelheid in de groep zo hoog mogelijk te houden. We fietsen in het donker, de weg is nat, het is koud en de lampjes op de fiets doen hun werk. 

“Ik voel me goed”

Na de eerste 40 kilometers ontstaat er ruimte tussen de verschillende groepen. Ik fiets met een groep van ca. 25 renners in een mooi tempo over het Balloërveld. De eerste verzorgingspost wordt massaal overgeslagen en er wordt flink doorgetrapt richting Gieten. Ik voel me goed, heel gek, maar vaak voel je in de eerste 20 kilometers wel wat voor een dag het zal gaan worden. Deze dag voelt goed, het parcours is goed, laat de kilometers maar komen. 

In de bossen rondom Gieten passeren we de zandafgraving bij het ‘t Nije Hemelriek. Hier worden we getrakteerd op een prachtige zonsopkomst die de lucht een prachtige rode gloed geeft. Met het meer aan de linkerkant, het silhouet van het bos aan de rechterkant, een knalrode lucht van de zonsopkomst en een grote groep ganzen die overvliegt, waan ik me in een sprookje, het is betoverend mooi… Maar ik gun me niet de tijd om stil te staan en er uitgebreid van te genieten. Ik wil door, door met grote snelheid, het liefst mensen inhalen.

5 meter zicht

We passeren Schoonloo en gaan richting Westerbork, het 100 kilometerpunt. Het voelt nog steeds goed op wat irritatie aan mijn ogen na. De groep waarin ik fiets is door verschillende valpartijen en overmoed uitgedund tot 5 man. De kilometers die volgen gaan voorspoedig, maar de irritatie in m’n ogen gaat parten spelen. Het wordt mistig, ik zie steeds minder en de onrust in m’n hoofd wordt groter. Aangekomen in Dwingeloo zie ik amper 5 meter en in de kilometers die komen door de bossen van Diever en Appelscha maak ik veel fouten doordat ik het simpelweg niet meer zie. 

“Je hebt geen bril op”

Plotseling hoor ik op het parcours een aanmoediging, ik geef aan dat ik bijna niets meer zie. “Je hebt ook geen bril op”, wordt er gezegd, klopt! Ik ben zo eigenwijs om te starten zonder bril en pluk er nu de vruchten van. Ik krijg een bril te leen die ik dankbaar aanneem. Met de gedachte dat het met een bril op vast niet erger zal worden vervolg ik mijn weg. 

8 uur later: finish!

In Appelscha staan weer mensen op mij te wachten. Ik ben de hele route gevolgd door mijn vader en Joachim. Bij de verzorging krijg ik een gelletje en een nieuwe bidon aangereikt en ik kan in een paar seconden mijn weg weer vervolgen. In de tussentijd zie ik misschien nog 2 meter voor me, ik ben me ervan bewust dat het best gevaarlijk is! Net buiten Appelscha rijd ik fout, ik ben van de route af, een beetje paniek overvalt me want kan ik de route in deze situatie weer terugvinden? Gelukkig rijden de renners achter mij ook fout, er is geknoeid met de route, maar geluk bij een ongeluk: ik heb voor de laatste 40 kilometers mijn gidsen gevonden. Ik geef hun mijn situatie aan en krijg hulp. Samen rijden we richting de verzorging in Een, nog maar een klein stukje, 12 kilometer. Ik rijd de verzorging in Een volledig voorbij, maar word teruggeroepen en weer op de route gezet. 12 Kilometer bikkelen en dan zijn we er. Ik rijd Roden binnen, de kampioenen staan al op het podium, maar gelukkig had ik ook niet de illusie deze toppers bij te kunnen houden. Naar 8 uur en vier minuten zitten de 200 kilometers er op. Na een grote hoeveelheid oogdruppels en een paar uurtjes rustig binnen zitten met een kopje koffie, begon de mist langzaam op te trekken. We hebben het maar weer gedaan, de route was dit keer een beetje vaag, maar een bril op mijn hoofd zal tijdens volgende ritten niet ontbreken, je bent nooit te oud om te leren.

Nog lang niet uit gefietst….

Nu is het januari, een sombere maand. En als je in deze maand al buiten kunt fietsen, moet je dit zien als een cadeau van moeder natuur of de klimaatverandering. Ik neem wat gas terug, kortere ritjes, dus tijd genoeg voor nieuwe avonturen en plannen smeden. Morgen zal ik mij zeker gaan inschrijven voor de Bartje 200, ik ben nog lang niet uit gefietst.

Martijn Dijkman

2 gedachten over “Blog: “28 December reed ik maar een vage route…” door Martijn Dijkman”

Plaats een reactie